بيشتر به زحمت مىاندازند و در خوبىها منصب بالاترى دارند . - ابوصفوان عابد شامى مكّى گفت : « مروّا براهب قد حرب من الإجتهاد ، فنادوه ، فأشرف عليهم كأنّه قد نزع منه الرّوح ، فقالوا له : على ما تعمل و تنصب نفسَك ؟ قال : على الطّمع و الرّجاء ، قالوا : فهل تعتريك فترة ؟ قال : إنّ ذاك قد كان ، قالوا : فممّ ذلك ؟ قال : عند الأياس و القنوط و المخافة تُعيّن على العمل . قالوا : فأدوم ما يكون العبد على العبادة وأنشط إذا كان ماذا ؟ قال : إذا استولت المحبّة على القلب ، لم تكن له راحة و لا لذّة إلّا الإتّصال بها . » به راهبى گذشتند كه از اجتهاد و تلاش به اندوه و تأسف افتاده باشد ، پس او را ندا كردند و به ايشان توجه كرد مانند اين كه روح از او مىخواهد كنده شود پس به او گفتند : براى چه عمل مىكنى و خودت را به زحمت مىاندازى ؟ گفت : بر طمع و اميد ، گفتند : آيا سستى بر تو عارض مىشود ؟ گفت : گاهى رخ مىدهد ، گفتند : آن ، ز چيست ؟ گفت : هنگام مأيوس و نااميد شدن و ترس كمك مىكند بر عمل ، پرسيدند : با دوام‌ترين و با نشاطترين هنگامى كه بنده مىتواند عبادت كند چه وقتى است ؟ گفت : وقتى كه محبت بر قلب استيلا پيدا كند ، راحتى و لذّتى براى او جز اتّصال به عبادت نباشد . « 1 » ( 2740 ) شاه قاسم نور بخش

--> ( 1 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 10 ، ص 151 .